‘n Paar jaar gelede moes ek ernstig besin oor my nalatenskap vir my seun. Daar is ma’s wat hul Sondagtafels laat kreun van die smulgeregte en voorvat by basaars en skoolgeleenthede. Wel, ek is nie een van hulle nie.

As iemand siek word in ons huis moet ek dringend apteek toe jaag. Geen noodhulpkassie met Panados en verbande op ons werf nie. Onverwagse gaste veroorsaak dieselfde krisistog Woollies toe. Houers vol noodlekkernye is nie deel van my portefeulje nie.

Selfs die modderige onderwereld van skoolhuiswerk het ek en seun met moeite baas geraak. My antwoord vir laataand Powerpoint mondelings vir Graad 3 was gewoonlik dat Laerskool Bonteheuwel se kinders definitief nie more ‘n Powerpoint moet aanbied nie. Dit was dus in ‘n rare oomblik van selfondersoek dat ek begin wonder het oor wat my arme kind nou eintlik eendag van sy ma sal onthou en koester. A ha, ek is mal oor reis en omskep selfs ‘n Dinsdagkoffie in Kalkbaai in ‘n verkenningsgeleentheid.

My seun reis al saam met my vandat hy ses maande oud is en ons ken die straatadresse van McDonalds van Rome tot Richardsbaai. Chitty Chitty Bang Bang in Londen en alarmstelsels wat afgaan in die Eufisimuseum, oor klippe in sy rugsak, is vir ons so algemeen soos balskop.

Hierdie blogs is dus oor reise in die wye wereld, binnereise en soms net stilsit en waarneem hoe ander hul lewensreis navigeer.